ISO 12647-2: Europa en de USA verenigd?

Vorig jaar publiceerden we de plannen van de grafische werkgroep voor drukstandaardisatie om een update te publiceren van de ISO 12647-2 drukstandaard (https://www.vigc.be/drukstandaardisatie-via-grijsbalans/). Doel was om de Amerikaans geïnspireerde methode van drukpers-kalibratie te integreren (bekend als G7 or near-neutral). De update is er niet gekomen: FOGRA en GRACOL raakten het niet eens over de technische uitwerking. Nu wordt een nieuw pad ingeslagen met als doel Amerikaanse en Europese methodiek te verenigen: een ‘Universal Characterization Dataset (UCD)’. Wat staat er te gebeuren?

De printworkflow van vandaag: Europa met F39/F51 en de VS met CRPC6-kleurprofiel. Doel voor morgen: één kleurprofiel (UCD) voor heel de wereld.

ISO 12647 versus G7?

De ‘best practises’ uit ISO 12647 zijn gebaseerd op de volvlakkleur en punttoename van de procesinkten. Met gestandaardiseerde procesinkten en rasterliniaturen kan je hierdoor kwalitatief kleur voorspelbaar drukwerk produceren. Een tool hierbij zijn de afgeleide ICC-kleurprofielen waarmee designers digitale drukopdrachten aanmaken en bijhorende contractproeven kunnen afdrukken.

Het kalibreren van je drukproces naar G7 gebeurt in 2 aparte delen:

Eerste punt is het drukken van de zwarte procesinkt: dit verloopt eigenlijk zo goed als identiek als bij ISO 12647: de zwarte volvlakkleur en tooncurve zijn vastgelegd en dien je te compenseren via een compensatiecurve bij het maken van de plaat.

Als tweede volgt dan het drukken van de proceskleuren geel, magenta en cyaan: de digitale samenstelling om hiermee een soort grijs te vormen is gebonden aan een vaste verhouding, voorbeeld 40% cyaan, 31% magenta, 31% geel. De kleur grijs die dit moet opleveren kan je op voorhand berekenen aan de hand van de kleur van het papier en de volvlak samendruk van geel, magenta en cyaan. Is dit niet het geval dan ga je moeten sleutelen aan je individuele compensatiecurves om tot een G7-compatibel drukresultaat te komen.

Hoe goed werkt wat?

Bij de start van mijn carrière bij het VIGC (20 jaar geleden) was er al de vraag of een G7 en ISO12647-gekalibreerd drukproces hetzelfde resultaat zou opleveren. Er werd toen uitvoerig getest om tot de conclusie te komen dat het drukwerk in beide processen identiek was. Waarom dan deze twee methodes? Ik heb er maar één verklaring voor: marketing. In de States is er een netwerk van G7-certified experts die van drukstandaardisatie een succesvol businessmodel hebben gemaakt. Resultaat zijn een 1000-tal G7-gecertificeerde drukkerijen. Ga je naar de website van de gemiddelde Amerikaanse drukker dan vind je wel ergens een referentie (voorbeeld, https://www.parkprinting.com/print/).

Naar mijn (bescheiden) mening kunnen beide methodes naast mekaar bestaan, het beste wat je kan doen als drukker is de voordelen van beide systemen gebruiken:

ISO 12647 is de beste keuze als je de individuele drukparameters wil beoordelen: je meetresultaten inzake vovlakkleur en punttoename zijn onafhankelijk van de persregisters en kan je bijgevolg stabiel meten en bijsturen.

De grijze samendrukvelden van G7 geven je een totaalbeeld van hoe je drukproces als geheel functioneert, met inbegrip van kleurregisters. Uit de Offset-certificaties die het VIGC samen met SCGM uitvoert kan je afleiden dat elk bedrukt vel een eigen kleurregister en bijgevolg een eigen grijsbalans bezet: de variatie in samengesteld grijs kan dus wel dienen om de stabiliteit van je drukproces in kaart te brengen.

De positie van cyaan, magenta en geel (met zwart als referentie) doorheen een offset drukpers: elk gedrukt vel heeft zijn eigen grijsbalans!

Kleurprofielen

Je kan wel beschikken over een mooi gekalibreerd drukproces, maar druk je dan hetgeen de klant verwacht dat je drukt? Dit kan enkel als de designer de juiste kleurprofielen voor de job gebruikt. Hier duikt dan natuurlijk de discrepantie op: profielen gebaseerd op ISO 12647 (Coated FOGRA39 of PSO Coated v3) of G7 (GRACoL, SWOP, CRPC6,…)? Hier zit nu (eindelijk) het gemeenschappelijk element tussen de Europese en Amerikaanse aanpak. Men wil één kleurprofiel (Unified Charaterization Data) opstellen dat compatibel is met beide werkwijzen en als basis kan dienen voor conventionele en digitale drukprocessen. Dit concept gaat het kleurbeheer bij de designer vereenvoudigen: één printprofiel voor wereldwijde printproductie op gecoat papier!

Een vergelijking tussen CRPC6 (Gracol) en PSO Coated v3 (Fogra) in één beeld. Beide kleurprofielen geven een ander resultaat, wat moeilijk aan klanten is uit te leggen! De in ontwikkeling zijnde universele dataset dient dit verschil weg te werken.

In het lerend netwerk kleur verkennen we zowel de ISO 12647 als de G7-aanpak. Er is hier de mogelijk om een testvorm af te drukken op jullie conventionele en/of digitale drukpers waarna het resultaat geëvalueerd wordt. Meer info over deze opleiding vind je hier:

https://vigc.odoo.com/event/praktisch-kleurbeheer-doorheen-jouw-workflow-80/register