Authentiek reisverslag VIGC-studiereis Noord-Italië
De tweede week van december 2025 reisde een 26-koppige VIGC-delegatie af naar Noord-Italië voor de jaarlijkse VIGC-studiereis. En soms – heel soms – valt alles exact op zijn plaats, en net dat gebeurde van 10 t.e.m. 12 december. Niet alleen was er een fantastische ‘klik’ binnen de groep maar ook de bedrijven die ons ontvingen deden dat duidelijk met veel plezier en overtuiging. We voelden ons onmiddellijk welkom!
We willen vanuit VIGC alle bedrijven dan ook van harte bedanken om ons gastvrij te ontvangen maar zeker ook om hun kennis met ons te delen.
Een bijzondere vermelding hierbij is zeker op zijn plaats voor onze gewaardeerde strategische partner Durst en in het bijzonder Pedro Overmeer en Niko Dheedene die ons ‘meer dan’ hielpen om deze studiereis mogelijk te maken.
En omdat ‘eigen stoef stinkt’ maken we zelf geen verslag maar delen we graag het verslag dat spontaan door medereiziger Kristof Lobeau (G-talk) spontaan naar on toe werd gestuurd. Dankjewel Kristof!
Hieronder lezen jullie de authentieke ervaringen van Kristof …
Ondanks dat ik VIGC al een jaar of vier ken, was dit m’n vuurdoop op een VIGC-studiereis. Dat het richting Noord-Italië ging, maakte de keuze om deel te nemen nog wat makkelijker. Het programma sprak voor zich. VIGC deed de rest.
Dag 1
Luchthaven van vertrek was Deurne. Als West-Vlaming zowaar de eerste keer om eens niet op te stijgen vanop de parking. Veerle (VIGC) bracht me er naartoe vanuit het Texas van Vlaanderen en onderweg in Gent pikten we nog Johan (Fotorama), Patrick (Groendruk) en VIGC-voorzitter Guy (Dioss) op. De sfeer zat vanaf het eerste moment goed want een paar droge mopjes smeedden de eerste band. Eens aangekomen in Deurne, zagen we de rest van de groep. Vooral onbekende gezichten – voor mij althans – ‘maar ik voelde dat de vibe goed zat’, zou het jonge volk het zeggen. En jong volk was er genoeg mee, evenals veel Printing Ladies, zoals Veerle (VIGC) zou opmerken. Mooi, mooi allemaal. Gezellig kon ook het eerste koffiemomentje genoemd worden. Eerste kennismaking ook. Met Didier van Zünd uit Oilsjt, zo leerden we en Niko van Durst die ineens de verwachtingen voor het bezoek in Bressanone scherp stelde. Terecht zo bleek later. Maar eerst was er de vlucht met SkyAlps naar Bolzano die zo vlot verliep dat we flink vroeger landden en bijgevolg nog tijd hadden om ons eerste pastaatje op te slurpen. Mooi meegenomen en nog lekker ook.
Daarna ging het naar een eerste drukkerij Longo, al dan niet familie van topwielrenster Elisa Longo Borghini. Top was in ieder geval de ontvangst en rondleiding in de drukkerij. Het jeugdsentiment voor de Panini-stickers kwam boven borrelen bij de ene en bij de andere was de verwondering groot van de sterke staaltjes technologie die ze in hun drukwerk steken. Het appelpapier van Favini … een leuk weetje.
Daarna ging het naar het Noorden, naar Alto Adige, meer bepaald naar Brixen. Eerst naar ons adelaarsnest – Hotel Adler – en vervolgens naar de lokale kerstmarkt. Tevens onze eerste toeristische ‘must see’. Daarna kregen we een eerste glimp van het iconische gebouw van Durst. In hun stijlvolle lounge dan nog wel voor een kennismaking met de Italiaanse “cucina superiori” en in mijn geval met de printing ladies van de Artevelde hogeschool. Met de heren volgde als afsluiter van de dag, nog een ‘must drink’ in de lounge bar van een plaatselijke pub. Best wel amusant einde van dag 1.
Dag 2
Dag 2 startte waar dag 1 professioneel geëindigd was, bij Durst. En toegegeven, we keken er allemaal naar uit. Het gebouw was bij het ochtendgloren nog impressionanter! De binnenkant en de ontvangst waren het begin van een lange gestage klim van verbazing. Eindeloos zoals de Stelvio die nota bene iets verderop lag. Niko (Durst) nam de kop van het peleton als vertegenwoordiger van Durst en ging van start met een presentatie en het onderdrukken van mogelijke heimwee. Puik werk Niko …
Het vervolg was een live overzicht in hun demoruimte gevolgd door een integrale rondleiding in de productie en assemblage. We bereiken de top van onze klim opnieuw in de aula, waar Lorenzo Villa (uitgever van de Italiaanse Grafisch Nieuws – Italia Publishers) een intro gaf over (Noord)-Italië voor beginners. Bravissimo Lorenzo!
Nadien ging het zuidelijker naar Trentino, meer bepaald naar Arco en Fedrigoni Special Papers. De afzink met de bus naar het Gardameer zorgde voor een paar mooie plaatjes op menig smartphone. Na de presentatie bij dé Italiaanse papierfabrikant volgde de rondleiding in de productie zelf waar stevig gelamineerd, gesiliconiseerd en geslitterd werd. Molto interessante.
Hop de bus op naar Verona voor het slot van dag 2. Onze organisator had Italiaans tafelen bij Osteria Ugo ingepland met een parade van authentieke Italiaanse piatti. We werden andermaal verwend en dat had ook voorzitter Guy in de smiezen. Hij moest net geen traantje wegpinken J bij z’n ode voor Jos en Veerle en de rest van de organisatie. Terecht. Punt. Nee uitroepteken!
Na de dolce bood Lorenzo Villa nog een dessert aan. Een rondleiding in nocturne in toeristisch Verona. Einde dag 2.
Dag 3
Dag 3 startte met een transfer naar Newlab in Brescia, dit keer in Lombardije. Geen Mille Miglia qua afstand maar de rit was wel een eindje reizen. Alweer werden we goed ontvangen en alweer hebben we heel wat gezien wat tegenwoordig allemaal wordt geprint. Bij Newlab zagen we hoe een bedrijf van 25 medewerkers hun ciabatta verdienen met digital (large format) printing.
En dan was het tijd voor onze laatste rit in onze Giro d’Italia. Naar Bergamo en Sei laser meer bepaald maar niet zonder eerst aan te schuiven voor onze zoveelste culinaire topervaring. Met onze tiramisu en espresso nog half in onze keel, ging de rit naar Sei laser. De presentatie was relatief kort maar de demoruimte en de machines des te interessanter of moet ik zeggen impressionanter. De snelheid van verwerking, precisie en diversiteit waren de rode draad tijdens het bezoek. Een fysiek stansmes is bij vele na dit bezoek geen evidentie meer. Een opening naar laserstansen is meer dan de deur op een kier. Grazie Sei Laser. Una granda finale.
De busrit naar luchthaven Milaan Linate deden alles nog wat bezinken. De nabesprekingen spontaan en gezellig. Keurig op tijd zoals de hele driedaagse, kwamen we aan op de luchthaven. Ook de vlucht was op tijd en daar zal nieut rouwig om geweest zijn. 19:59 was de tijd dat onze Airbus van SN ons weer op Belgische bodem zette.
Proficiat VIGC! Uitroepteken…
— Authentiek verslag van medereiziger Kristof Lobeau (G-talk)